't is weer voorbij die mooie zomer
En zomer was het, nog steeds zomert het.
Couvin (België), Charleville-Mézières en vervolgens in Montbéliard hittegolven die elkaar lijken op te volgen. Het tekent de zomer van 26 en voor mij ook de wandelingen die ik heb kunnen ondernemen. In het kader van deze warmte (zeg maar hitte) mijn ritme aangepast, soms ook de tijden van het wandelen en zoveel als mogelijk beschutting gezocht in boomrijke parken en omgevingen. Daarnaast ook genoten van deze omgevingen, de Ardennen en nu ook hier de flanken van de Alpen, de Jura op steenworp afstand en zelfs de grens van Zwitserland "gekust".
De keuze om wat grotere plaatsen als uitvalsbasis te kiezen is me beter bevallen. Daarbij ervaar ik meer rust en inspiratie in een meer bosrijke omgeving t.o.v. de agrarische uitgestrektheid van midden-Frankrijk. Gelijk de kust, zoals in Normandië, Bretagne en Holland, vind ik er meer rust, meer natuur (minder mens 🫢). Tegelijkertijd het gemak van faciliteiten voor eten, drinken, cultuur (meer mens 🙃) in de stadjes van verblijf.
Het was en is niet mijn plan om de "bekende pelgrims" paden te lopen, wist ik al wel dat deze routes mijn pad kruisen. De afgelopen maanden waren mijn locaties op het pelgrimspad Namen - Jean-Pied-de-Port, onderdeel van een van de vele routes naar Santiago de Compostela, maar het is pas in Montbéliard dat ik meerdere keren een deel van die route aan het belopen ben. Wellicht ook al in afgelopen maanden, maar hier vielen mij de blauwe schildjes wel heel erg op. Observatie: weinig, eigenlijk geen pelgrim op deze paden ontmoet 🥹.
Afijn, de paden zijn mooi, redelijk tot goed onderhouden, soms spannend.
En over uitdagingen gesproken: waar ik in Charleville-Mézières nog sprak over 23 hellingsgraden, overkwam me hier paden met een hellingsgraad van 33 graden omhoog en omlaag. Dat is dan wel even zwoegen. Bij het plannen van een route probeer ik dat te voorkomen, de route planner geeft daar inzicht in, maar dan toch, door onverwachte omstandigheden, omleiding of verkeerde afslag sta je daar!
Zo blíj met mijn nieuwe schoenen en wandelstok!
Dit gezegd hebbende, mijn (internet vermeende) hielspoor is zo goed als opgelost. Nog steeds voorzichtig met bepaalde belastingen bij afdalingen, voor de rest weer huppelend over de paden.
Nog steeds in Frankrijk, zelfs komende December weer terug in Frankrijk. Het is een groot land. Maar goed, alle landen behalve België zijn groter dan Nederland. Frankrijk is comfortabel en redelijk eenvoudig te bereiken. Binnen 1 dag met de trein kan je ergens in FR aankomen of weer retour NL. Spanje, Italië per trein is iets meer uitdaging, of vliegen. Duitsland is nog een goed alternatief om snel per trein te bereizen. Engeland, Schotland zijn ook nog aanvaardbaar, maar kostentechnisch (verblijf, eten en drinken) een volgende uitdaging. Het is in ieder "geen straf" om in FR te zijn en taaltechnisch...woordje voor woordje.
In mijn huidig verblijf een gastvrouw en -heer met wie ik in het Engels kan praten. De dagelijkse gang van zaken kan ik enigszins in het Frans aangeven, maar nu ook wel blij om even wat sociaal/cultureel bij te praten tijdens korte ontmoetingen in de woning. Even wat prietpraat.
Montbéliard is een grotere plaats in departement Bourgogne-Franche-Comté en met name bekend om de Peugeot (nu PSA) fabriek die hier gevestigd is. Het ligt tussen de Vogezen en de Jura. Het kasteel (citadel) staat op een van de heuvels in het plaatsje. Niet zozeer in Montbéliard zelf, maar wel iets meer noordelijk richting Belfort en verder naar Mulhouse vind je veel duitse invloeden. De grens met Duitsland en Zwitserland is hier vlakbij, Basel ligt op een 60km afstand.
In een van mijn wandelingen tot op 2km van de Zwitserse grens geweest en aldaar te lopen gekomen op een Santiago de Compostela pad, lees hierboven.
Delle is het grensplaatsje en een leuke wetenswaardigheid is dat in de nacht de straatverlichting wordt gedoofd. Verduistering niet vanwege oorlog, maar omwille bescherming van natuur en biodiversiteit. Daar al in het verleden iets over gelezen dat bepaalde gemeenten daar invulling aan geven, maar nu in-den-lijve een bewijs ervan gezien.
En dan te bedenken dat er geluiden opgaan om in de ruimte spiegels te plaatsen die zonlicht reflecteren op donkere plaatsen op de aarde. Buiten de toenemende sliert aan satellieten rond de aarde die de sterrenhemel vervagen, de onzalige gedachte om kunstmatig delen van de aarde te gaan verlichten. Het zal bedoeld zijn om bepaalde productie te verhogen, maar vooral zal het kapitaalvergrotend zijn voor een zeer beperkte en selecte groep. ☹️
Economie boven bezinning!
Dan kent deze streek ook nog zijn eigen koe (Vache Montbéliard, bruin-bont vee), een gekweekt ras in de 19e eeuw. Heb je trek dan beveelt men de eigen (harde) worst (Saucisse de Montbéliard) en kaas (Le Comté) aan. Beide ook genoten, maar persoonlijk niet echt onder de indruk, sorry!
Heerlijke streek om te wandelen en te fietsen, veel variaties.
Via mijn abonnementje op NLZiet volg ik regelmatig het nieuws in NL via mijn laptop, dus ja ook jullie hebben het voor de kiezen gehad, de warmte en hitte. En dan hoor ik ergens in een nieuwsbericht de vraag of je kunt wennen aan de hitte? En natuurlijk, er is een expert gevonden die wist te vertellen dat je wel degelijk went (of kunt wennen) aan hitte en dat werd nog onderstreept met een (blanke) heer op zekere leeftijd die vroeger in de tropen had gewerkt - had nergens last van, lekker weer zei ie nog!
Nou, mijn ervaring als (blanke) heer van zekere leeftijd is dat als ik maar vroeg genoeg in de koelte aanvang met wandelen dat ik niet te laat moet stoppen, want anders ben ik net die kikker in een emmer met water die aan de kook wordt gebracht. Eer je door hebt dat het te warm is geworden, is het te laat. - pffff, tot zover de gewenning.
Wel een goede suggestie uit het hitteplan is het nemen van een verkoelende consumptie - man, man, ik heb ijsjes gegeten voor wel 10 jaar. Heerlijk, 2 bolletjes stracciatella, zo weer even naar buiten 🍦
Zoals het plaatje rechts laat zien is dit niet wat je kunt verwachten als je het pad verder afloopt. Dit was een wandeling naar een fort op Mont Bart, een heuvel in de nabijheid. Via mijn Komoot-app het pad uitgezet en hier een detail van het pad. Mooi, egaal, licht oplopend, maar wat je niet ziet, daar waar het pad de donkerte ingaat, is dat het gaandeweg meer gaat lijken op een wild zwijnpad, steil tot 33%, gevelde bomen, dichte struiken met grote doornen. Dat was onverwacht, maar omdat het nog slechts een korte afstand naar de top en het fort zou zijn, of anders 8km omlopen, zet ik door - No guts, no glory!
Lang verhaal kort, flinke schrammen op de benen, pad hield op te bestaan en via een ander wildpad de top bereikt, maar aan de achterkant van het fort - geen toegang enkel zicht op een bouwkeet. Van "nijd" geen foto gemaakt, de kortste weg terug belopen naar een GR pad (Grand Route) die wel naar de top leidde, maar niet alsnog naar boven gegaan, want al weer flink afgedaald en nog aan het bekomen van de krassen en wondjes op onderbeen en knie. 💪
Ook sinds lang weer mijn schoenen moeten schonen van modder en kiezels onder de zolen, omdat juist die avond en nacht ervoor enige regen was gevallen.
Ondanks dat ik enige voorzichtigheid betracht met mijn wandelingen, zeker ook omdat ik doorgaans alleen loop, vind ik het wandelen fijn, buiten te zijn, de rust van de omgeving en soms een afweging om wel of niet een bepaalde uitdaging aan te gaan. De weersomstandigheid is altijd een gegeven en enkel bij extremen het besluit om af te zien en anders gewoon de omstandigheden accepteren, het geeft mij (meer) voldoening en respect voor de natuur.
Voor nu weer een verblijf in NL: weer fijne contacten te hebben met (klein)kinderen, familie, vrienden, maar ook enige noodzakelijkheden zoals tandarts, huisarts, oogarts. Tot een volgende blog...
Opmerkingen