Akkeren
- 3 mei
- 5 minuten om te lezen
In 2024, in Pierreval, al onder de indruk van de omvang van akkervelden in Frankrijk. In vergelijk tot het postzegel-formaat in NL 😛
Maar hier, in Denazé, in de uithoek van de Mayenne, tussen Laval en Angers, is 30ha land pas een klein begin, waar 50 of 60 tot wel 90+ hectares (voor je verbeelding: dat zijn 180 voetbalvelden) meer gewoon zijn.
Het geel op nevenstaande foto is niet van de zonnebloemen van Van Gogh, maar het heldere geel van de welriekende (nectar) koolzaad. Bloeit 1x per 2 jaar en in principe (volgens Wiki) oogst je het en kan je het veld verder laten staan tot over 2 jaar met een nieuwe oogst.
Het bruin van nevenstaande akker is geoogst gras (raaigras meen ik), geploegd, bemest en weer ingezaaid voor een 2e oogst later dit jaar.
Koolzaad en gras, is het meest voorkomende gewas. Met enige moeite vind ik velden met graan. Meer regelmatig zie je ook stukjes land voor veeteelt, vaak kleinere veestapels een enkele met 60+ koeien.
En, aan aandacht geen gebrek van de veestapel. De dames (soms een heer) zijn maar wat blij dat hun dag opgefleurd wordt met een goeduitziend voorbijstappend mens. Zelfs met enige draf verzamelt zich met regelmaat de aanwezig kudde aan de lijn. Natuurlijk mijnerzijds enige vriendelijke en aanmoedigende woorden in het voorbijgaan - voor wat, hoort wat.
En het maakt mijn wandeling weer net even lichter.
De andere kant van dit heel erg landelijke leven is de ervaring van het oogsten van het gewas en de voorbereiding voor de volgende oogst. Waar ik ben in April is een gehucht, omgeven door agrarisch land, vnl akkerbouw. Met het oogsten van het gras, welke op de vele en grote velden bijna in dezelfde week tot bewerking komt draagt ook met zich mee dat bij het omploegen verse stalmest niet ongewoon is. Uit welke richting de wind ook waait, je loopt dan de hele dag in deze mestlucht 💩 , zelfs bij het slapen gaan zit de lucht nog in de neus. Boerderijlucht is mij niet onbekend en doorgaans ook niet storend, maar dit was iets teveel van het goede. Afijn, het was kortdurend, want in een verloop van 2 of 3 dagen is er geoogst, bemest en gezaaid, en klinkt de carbitbom met enige onregelmaat over de velden, vogelverschrikkers waken over het zaad.
Vergeten herinnering: sommige paden, bijvoorbeeld voor de boodschap, loop ik 2 tot 3x per week en kan ik me niet herinneren hoe het veld dat ik passeer er de vorige keer bij lag. Überhaupt verandert dagelijks het pad, de natuur (fauna en flora), staat in een stroomversnelling, zo lijkt. Groen naar groener, groter en voller, alles voorbereid op voortbestaan, bloesem die opkomt, genoten en bevrucht worden door insecten en daarna weer verwaait, vogels die drukker communiceren, zwaluwen die zwieren, hagedissen, salamanders, eekhoorns die meermaals het pad kruisen, allerlei vlinders fladderend tussen berm en struikgewas, kikkerconcerten in de vijvers en poelen. Een lust voor het oog, verfrissing voor de neus, streling voor het oor.
Van Loudéac in midden Bretagne, oostwaarts via Le Petit Fougeray met als voorlopig eindpunt Denazé in Pays de la Loire in de streek La Mayenne. Loudéac is dan in vergelijk met de andere 2 plaatsen nog een flink dorp voorzien van enige faciliteiten zoals supermarkt en commercieel dorpskern. Voor de beleving maakt het niet uit, rustige, landelijke omgevingen, qua wandelmogelijkheden enigszins in- en aangepast aan het agrarisch gebied. Ook allemaal erg gecultiveerd, daarmee ook prima onderhouden en vastgelegd.
En wat heet rustig? Meermalen, en zeker in het weekend, kan je rustig wandelen voor een uur of langer zonder een persoon tegen te komen. Daarbij wandelend over doorgaans verbindende (communale) wegen, dus niet door een groot bos of natuurgebied. Het komt een beetje vervreemdend over, waar zijn al die Fransosen?
En ondanks dat mijn kennis van de Franse taal nog aan alle kanten mankeert, ontmoet ik enkel hartelijkheid en geduld om mijn behoefte of verhaal duidelijk te maken. Behalve in NL waar we meer geneigd zijn om onze taal ondergeschikt te maken aan degene die we ontmoeten, we gaan dan al snel over in het Engels, Duits e.d., wordt het hier gewaardeerd en ook aangemoedigd dat je moeite doet om in hun taal verstaanbaar te worden. Chauvinisme? Wellicht speelt het mee, meer denk ik aan respect voor de omgeving en wil tot integratie of contact met de 'lokalen'. Het effect in ieder geval is dat contacten vriendelijk verlopen.
Een opvallend verschil met NL betreft de grootte en staat van woningen. Zoals op de foto hierboven vind je niet veel woningen met een verdieping, niet zijnde het dak. Veelal is het een benedenlaag met direct daarop het dak. Onder het dak vind je dan vaak slaapgelegenheden, terwijl beneden ruimte is voor kamer, keuken, opslag cq schuur. Zeker op het platteland is de kamer en keuken relatief klein tov de opslag- cq schuurruimte. In dorpen en steden is de leefruimte ook beperkt. Anders gezegd: in NL: zijn onze woningen eigenlijk erg ruim. Op het platteland en met name in heuvelachtige gebieden, waar ik afgelopen maanden rondgelopen heb, is het perceel waar het pand opstaat juist wel zeer ruim en veel vrijstaande woningen. Nu ja, Frankrijk is een groot land met een bevolkingsdichtheid van 122 inwoners per km2. Steekt schril af tegen de 536 inwoners per km2 in NL: het is een beetje wringen. 😅
Maar dan de staat van onderhoud. Op het eerste gezicht zou de welstandcommissie een volledige dagtaak hebben om het aanzicht van gemeenschappen enigszins op ethische gronden te laten voldoen, minimaal een likje verf te geven. Waar we in NL 1x per ~5 jaar ons huis binnen en buiten schilderen etc, in ieder geval zorgen dat gebreken en verval van muren, daken, ramen en deuren ter hand nemen. In FR heeft men daar andere normen voor. Dit wil niet zeggen dat huizen niet voldoen aan bewoning, maar men weegt onderhoud zo te zien meer af aan de mogelijkheid om er te kunnen wonen. Dat een raamkozijn volgens ons wel eens geschuurd en opnieuw geverfd mag worden, is alhier geen probleem, zolang het niet lekt. Stellig ook de indruk dat oude houten ramen en deuren vervangen worden door kunststof. Minder onderhoud, duurzamer of beter isolerend(?)
Mijn verblijf: Achter het huis een vijver, een stukje land met kippen en konijnen. Voor het huis een grote tuin, met bomen en bloemperken en naast de woning nog een heel grote schuur, groter dan de woning zelf.
De huidige bewoners hebben dit eind jaren negentig gekocht, opgeknapt en succesvol woonbaar gemaakt.
De locatie 'La Pellerie' is niet door de huidige bewoners bedacht. Net als veel andere boerderijen hebben deze vaak een naam, bijvoorbeeld 'La Touche' of 'La Curocherie', welke mogelijk eeuwen geleden is gegeven om een locatie te markeren. Het heeft ook geen huisnummer, hoewel er wel een weg met een naam is. Deze locatie-aanduiding vind je vnl op het platteland, welke locatie als zodanig in de kadasters is opgenomen en een officiële aanduiding is voor de overheid.
Er kan nu nog enkel gegist worden waarom de naam 'La Pellerie' (De Leerlooierij) is gekozen.
Deze trip zit er weer op. Fijn om weer even in NL te zijn, maar dan ook snel weer verder...wordt vervolgd. 😀
Opmerkingen