Ik Vertrek

Projet Possible

Budget €100/mnd, te realiseren; b&b annex yoga-studio annex cultureel centrum annex clubruimte voor hikers, hardlopers, trail-runners, fietsers, mountain-bikers annex kapperszaak annex Tabac&Lotto. Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan! 🕺

Kortweg inschattend, kan deze schitterende locatie open na de zomer, te nemen met 1 of 2 korreltjes zout 🙃

Geprikkeld door de locaties die ik onderweg tegenkom, heb ik zo af en toe dit TV-programma in mijn hoofd. Geregeld gekeken, en nog, om leedvermaak denk ik en anders eenvoudige voorbijglijdende amusement en tijdverdrijf. Dit niet om de mensen die echt zulke avonturen zijn aangegaan, sommige discutabel, vaker gedreven door illusie en spontaniteit. Maar, is het juist niet deze illusie (naïviteit) en spontaniteit, die juist heel sterke drijfveren blijken te zijn om het toch tot een succes-verhaal of nieuwe start te laten zijn? En soms ook echt is.

"No guts, no glory" of in plat Hollands "wie niet poept, wie niet stinkt" maakt ons als mens wie we zijn: de jager-verzamelaar die verder trekt als opties op de huidige plaats en plek gaan ontberen of niet meer voldoen. Ik herken me daar wel in, het heeft ook te maken met het nemen van het aangaan van eigen verantwoording in extreme situaties.

Het mooie ervan, vind ik, is dat je "hoe dan ook" een geweldige (levens-)ervaring rijker bent: wat doet dat met je (ala Eric Scherder).

De reis van Loudéac naar Le Petit Fougeray (Foesjerè) is vooral een reis in wachten op verbinding. Het is zondag, je bent in centraal Frankrijk (Bretagne), vervoer is gelijk in NL onderhevig aan weekenddiensten. Effectief moet ik al héél vroeg de bus naar Rennes hebben voor een trein die halfweg de middag pas vertrekt. Voldoende tijd voor meerdere koffie, een sandwich en uiteindelijk ook nog een taxi om op de b&b aan te komen. Ontvangst hartelijk en een lekkere crêpe de pomme voor bij de koffie 😁

De gastheer spreekt even vloeiend Engels als dat ik Frans spreek, maar op mijn kamer vind ik de strip 'Les aventures de Tintin, Tíntín au Tíbet' en besluit deze te gaan lezen, samen met mijn vertaal-app. Iedere dag een volgende bladzijde, herhalen van de eerder gelezen pagina's.

Le Pt Fougeray

Le Petit Fougeray, volgens laatste demografische gegevens nog geen 900 inwoners, een kerk, een basisschool (!), een kinderopvang, een tabac&lottery (op vakantie tot 12 maart), een kapper. Gebouwd op de top van een heuvel, mijn b&b in een aanpalende wijk (commune Le Vil) wel met een dalletje van 60m neer en 40m weer omhoog ertussen. De dichtstbijzijnde supermarkt voor de dagelijkse boodschap op 5,5km in Crevin, ook op een heuvel gebouwd. Een bakkertje in Saulnières op 2km afstand voor vers brood en een croissant o.i.d. Ziehier mijn verblijf voor komende maand.

In de wijde omtrek slechts kleine dorpjes, communes, wat ook inhoudt dat OV niet beschikbaar is. Wel een schoolbus, 2x per dag als er school is. Dichtstbijzijnde OV is in Crevin, waar een dienst beschikbaar is tussen grotere plaatsen, maar voor het bereiken van hikes zoals ik die op Komoot zie is het geen optie want je zal meerdere km's moeten afleggen vanaf/naar een OV-halte eer dat je aan de wandeling kan beginnen of bepaalde bezienswaardigheden aan kan doen. Niet al te groot probleem om vanuit mijn locatie wandelingen op te zetten. Het is hier vnl één groot agrarisch gebied, met enige kleine stukjes bos. Veel VTT (mountainbike paden) die ook voor wandelaars te gebruiken is of wandelpaden die door fietsers gebruikt worden 🙃

C'est la vie: lente, ook hier in Bretagne ontspringt een beetje vroeg, maar kan het ook anders? De vele regens van afgelopen weken zijn gestopt, meer zonnig, meer fijne temperaturen, dus zie je de ene dag nog een kale tak, enkel dagen later botten deze al uit tot blaadjes en bloesem. Maar het is pas begin maart! De natuur ontkomt niet aan 'de dwang' om te reageren op de omstandigheden, ongeacht of wij (mensen) dit hebben geframed in jaargetijden. Dus, het weer voelt aangenamer, de zon weldadig.

Noot! Zo'n vroege start heeft ook een keerzijde, als het weer ineens 'besluit' om toch maarts te worden, dus vooral kouder. Het nieuwe leven is nog teer en zou daardoor onherstelbaar beschadigt worden...het is onderdeel van het leven en de natuur zal hier ook weer op reageren, ook al betekent dit een (kortstondig) verlies het heeft wel gelééfd.

Het is ochtend, ik ben zoals elke werkdag alleen in de b&b en zit net aan mijn ontbijtje met koffie. Een kleine bestelauto rijdt langs, bijzonder want het pand is het laatste pand voordat je de akkers in rijdt, keert en de chauffeur ziet mij zitten. Hij stopt, ik doe het raam open, want ik voel dat de man een vraag heeft. Hij brandt los in het Frans en ik weet al snel hem te laten inzien dat mijn kennis van de Franse taal nog zeer beperkt is. Zijn Engels of desnoods Duits (wat ik niet zo snel hier verwacht) is er geheel niet, maar met enig geduld probeert hij me iets duidelijk te maken over het schoonmaken(nettoyage?) van het dak (toit). Op mijn rommelige respons of hij Philippe, mijn gastheer, niet kan telefoneren komt geen reactie die ik kan rijmen aan mijn respons. Meneer stapt weer in zijn auto en rijdt weg. Gemiste kans? Hmm niet echt denk ik, wel laat het zien dat mijn Frans nog heel erg pover is – genoeg te doen en verder met het ontbijtje

Aan de wandel.

t'is Woensdag, wasdag

Het Frankrijk wat ik tot nog toe gezien en ervaren heb, verschilt niet veel van Nederland, het verschil is meer de omvang en afstand. Noord-west en midden-noord, Normandië, Bretagne Frankrijk, hevig gecultiveerd. Het ongerepte, het ruige zal meer zuid, oost en vooral in de alpenstreek voorkomen, maar voor wat ik nu gezien heb is vnl agrarisch, soms industrieel of nautisch gerelateerd. Het verschil met NL is dan natuurlijk de omvang, afstanden en relatief lage bevolkingsdichtheid. Zonder auto of minimaal enig gemotoriseerd vervoer kan het moderne leven niet. Tegelijkertijd zie je op bepaalde en afzonderlijke plekken wel zelfredzaamheid in communes. Anders dan dat ik dit in het algemeen in NL ervaar, is de gemeenschapszin hier doorgaans intenser. Daar is natuurlijk ook een logica, want net als dat waar ik deze maanden verblijf is in vele kilometers in de omtrek, en denk rustig aan 100+ km's, geen grote stad aanwezig met al haar faciliteiten zoals een ziekenhuis. Mensen zijn daarom al meer op elkaar aangewezen, zoals we dat ook in Nederland wel zien in bepaalde streken in met name het noorden, Groningen, Drenthe, Overijssel, Friesland. Tegelijkertijd is het ook, net als in NL, sterk gebonden aan het buurtschap - ons kent ons. En ben je dan vreemd, dan kost het tijd om 'in te burgeren' en onderdeel te bekomen van zo'n gemeenschap. Het maakt mensen niet minder vriendelijk, maar vaak wel 'even de kat uit de boom kijken' voor 'welk vlees in de kuip zit'!

Ik ben 1x in Amerika geweest (toen het nog leuk was), in California, San Francisco om precies te zijn. Ik had daar het mooie plan om San Diego eens te gaan bekijken, wellicht Los Angeles, want op de kaart leek het afstanden die wel te doen zijn. Niet dus! Los Angeles was al helemaal geen optie, gewoonweg te ver weg en zelfs San Diego was per trein 6 uur reizen, en dan moet je ook nog terug. Tsja, toch iets anders als een visite aan Groningen. Maar, ik ben nu in Bretagne, grofweg in de buurt van Rennes, dat ik een bord zie met de afstand naar Brest - 250km. Ik denk wow, en kijk eens na wat de oppervlakte van Bretagne is: ±27.200 km² , Nederland is ±41.500 km² maar maakt Bretagne ongeveer even groot als België en 2/3e van NL past in deze regio.

Afijn, Frankrijk is een groot land, wisten we al van aardrijkskunde, maar toch om dat te ervaren is weer een eye-opener. Nu loop ik bijna alle soorten van wegen, behalve de auto-snelwegen, want dat mag dan weer niet en ter lering en vermaak wedervaar ik wat ik zoal beloop. Let wel: Frankrijk heeft het dichts vertakte wegennet van de wereld, volgens wiki! Er zijn dus de snelwegen, die starten met een A. Vervolgens de Routes Nationales ofwel de N wegen. De derde laag zijn de departementale wegen, aangeduid met (R)D, in grote steden zijn dat M-wegen. Vervolgens de onderste laag de Route Communales die aanvangen met (R)C. De C-wegen zijn (on-)verharde wegen welke communes met elkaar verbinden, vaak niet breder dan een flinke tractor. De D, M en C-wegen worden door iedereen gebruikt, de auto, fiets en wandelaar. Onderhoud van de C-wegen is niet van onbesproken gedrag, kuilen en gaten zijn niet ongewoon. Stoepen of trottoirs vind je vooral in steden en dorpen, daarbuiten bijna niet. Dus de fietser en de wandelaar gebruiken de weg, waarbij maximum snelheden buiten woongemeenschappen al snel 70km is - -dat is best even wennen en vergt een constante alertheid op verkeer.

Als wandelaar en mountainbiker zijn er ook nog de chemins, onverharde paden door bos en veld - onderhoud is ??? Het komt voor dat een pad, mogelijk al heel lange tijd, gesperd wordt door een omgevallen boom. Dit maakt wat Frankrijk, Frankrijk doet zijn en heeft daarmee een bepaalde charme, eigenheid en gevoel voor eigen verantwoording, sois vivre 😉

De woosh, woosh van de draaiende wieken klinken zelfs enigszins onheilspellend, waar ze hard nodig zijn om de energie te leveren die wij graag (en veel) zouden willen hebben om ons materieel bestaan te handhaven (en méér! Is dat altijd noodzakelijk?). De 'boom van leven' is de representatie van het leven welke we nodig hebben voor natuur, geluk en balans, die nogal eens lijkt te ontberen of ontkend wordt.

Oud en Nieuw Energie

Bovenstaande image van Parc Éolien, in een beperkt gebied waar op de top van de heuvel een 5-tal van dergelijke windmolens zijn geplaatst. Éolien vind ik een aansprekende naam, afgeleid van éolienne, afgeleid van Aeolus, god van de wind. Aansprekend, mooi en even mysterieus als de wind zelf: natuurkundig kunnen we tot grote nauwkeurigheid en zekerheid stellen (<100%) hoe en waar de wind staat en waait. Tegelijkertijd zijn we iedere keer weer verrast met richting en vooral de kracht die de wind kan aannemen en sta er eens bij stil: lucht is ongrijpbaar en zo 'luchtig'. In het verhaal van de Grieks/Romeinse god Aeolus heeft deze een zak met tegenwinden meegegeven aan Odysseus, zodat deze nooit meer tegenwind zou hebben. Ware het niet

Parc Éolien, Crevin

dat de bemanningsleden van de expeditie zo nieuwsgierig waren en de zak openden, waardoor de tegenwinden ontsnapten. Ziehier het waarom van het 'altijd' ervaren van tegenwind, bijvoorbeeld als we fietsen 🚴 Lang verhaal kort, Odysseus bereikte zijn bestemming niet door deze tegenwinden. En Aeolus (de wind) is verantwoordelijk voor nog veel meer historische/mythologische gebeurtenissen, het diende blijkbaar (voor iemand) tot nut. Bedenk dat als je weer eens opbeukt tegen een zuid-wester ☝️

De laatste dagen van maart, nog een week dan verder Frankrijk in naar het plaatsje Denazé, volgens wiki nog geen 500(!) inwoners in een even verlaten gebied met slechts communes als waar ik nu ben. Volgende locaties zal ik toch wat meer gericht gaan zoeken in of zeer nabij grotere plaatsen. Wandelen is niet erg, maar om dit te moéten doen vanwege boodschappen probeer ik dan toch meer te vermijden. Desalniettemin kijk ik uit naar weer een nieuwe omgeving en mensen.

Ondertussen: verder lezen in 'Tíntín au Tíbet'.

Château Le Fretay

Projet Impossible