Wie de schoen past

…trekke hem aan.

Laat ik me even voorstellen: “Hallo, schoenmaat 45.” Toen ik jong was gaf dat nogal eens aanleiding tot de opmerking “maat schuit” of “mannen met grote voeten hebben ook…” waar een formaat geslachtsdeel mee werd bedoeld. Met betrekking tot dit laatste kan ik jullie mededelen dat die volkswijsheid niet altijd klopt – wetenschappelijk vastgesteld.

Het aanmeten van de juiste schoen en daarmee de schoenmaat was toentertijd een empirisch onderzoek. Knellende voeten, strompelen, waren directe oorzaken om weer eens naar de schoenenwinkel te gaan. Die pakte meestal de rechtervoet, schoof daar een schoen op aan, drukte met de duim op de neus van de schoen, en als de neus net voldoende meegaf was daarmee de schoen en de maat vastgesteld. Schoenmaker blij, ik blij, mama zuchtend over alweer een paar nieuwe schoenen – wat kost dat wel niet allemaal vandaag?

Afijn, deze wetenschap draag je de rest van je leven met je mee, opgroeiend van maat naar maat totdat blijkt dat de groei eruit is en enkel bij slijtage de schoen moet worden gerepareerd of vervangen. Dan, heb ik empirisch vastgesteld, is er een 1:1 verband tussen groei en slijtage. In doorlooptijd is de vervanging van een schoen in verband met groei, zo goed als gelijk aan slijtage. Ergo, zuchtend alweer een paar nieuwe schoenen – wat kost dat wel niet?

En oja, kan reparatie niet economischer zijn? Nee, ook in praktijk vastgesteld dat: A. een goedkope schoen niet te repareren is of tegen relatief hoge kosten en B. een dure schoen wel 1 of 2x te repareren is, maar omgerekend had daar 2 of 3 goedkope nieuwe schoenen ook voldaan. Duurzaamheid even uit deze vergelijkingen gehouden.

En toen ging ik meer serieus wandelen.

Daarmee ook serieuze wandelschoenen aangeschaft, natuurlijk in mijn maat 45 en met de duimproef vastgesteld dat de neus net voldoende ruimte bood. Van de verkoper nog wat informatie over voet-breedte (bleek ook belangrijk) en veter technieken. De schoenen derhalve aangeschaft met een breed voetbed en voldoende groot voor mijn voet met wandelsok 🙃

Ik noem dit SchoenA, geen merknamen om 3 redenen: 1. ik word niet gesponsord en 2. ieder heeft zo z’n eigen favoriete merk en 3. merken zijn kwalitatief vergelijkbaar binnen een prijsklasse (er zijn uitzonderingen ☝️).

In den beginne van mijn serieuze wandelingen was dit nog in een bescheiden frequentie: eerder 4x per kwartaal, dan de beoogde 1x per week en dan ook nog een bescheiden 10km max. Excuus, nog volop bezig met mijn carrière paden. Mijn SchoenA zat me als gegoten, ik was er superblij mee en een andere merk schoen? Waarom? De frequentie van wandelingen neemt uiteindelijk toe en een eerstvolgende nieuwe paar wandelschoenen is hard nodig. Zelfverzekerd, gelijk een schoenenverkoper (type Al Bundy) naar de outdoorshop, afdeling wandelen, voor precies dezelfde paar schoenen van SchoenA. Veel tijd heeft het mij niet gekost om apetrots met een nieuw paar SchoenA de winkel uit te gaan. SchoenB of SchoenC zelfs niet bekeken – efficiënt winkelen heet dit.

Het wandelen intensiveert dan snel, in frequentie bijna dagelijks en in afstand minimaal 20 tot 35km – heerlijk. Wat al snel blijkt is dat mijn voeten het niet zo heerlijk vinden. Knelt bij de tenen en vooral bij de kleine teen. Nee, hou ik mijzelf voor, aan de schoenen kan het niet liggen, want die zijn super. Misschien moet ik wennen en inlopen. En wellicht pijn hoort er ook een beetje bij, toch? Per slot van rekening is ook hardlopen per definitie pijn lijden. 🤨

Het loopt letterlijk en figuurlijk uit de hand (lees: voet). Bij een meerdaagse activiteit wordt bij voetcontrole een joekel van een bloedblaar gewaar aan mijn kleine teen, pijnlijke en rode tenen. De dag erna strompel ik naar de trein, huiswaarts om een week later in de outdoorshop mijn voeten te laten meten. Mijn SchoenA bleek te klein en te smal. Dus helemaal geen breed voetbed, wat ook niet het kenmerk van SchoenA was. Of schoenverkopers leren snel of ik heb het niet goed gehoord of begrepen bij mijn allereerste aankoop.

Constatering: SchoenA heeft géén brede leest. De meting van mijn voet geeft de verrassende uitslag links net niet mt.45 en rechts mt.45,5. Mijn voeten zijn dus niet gelijk! En natuurlijk weet ik dat dit bij het gros van de mensen het geval is, maar bij mij? Mijn levenslange ervaring van mt.45 en de duimproef is daarmee een frustratiedingetje geworden.

SchoenB, SchoenC en ook SchoenD passeren mijn voeten: weer veteren, weer op de catwalk en ohw loop gerust nog een rondje, weer de hellingproef. Met het zweet op mijn voorhoofd, klamme handen en een nerveuze blik wordt het SchoenC.

Mt. 46,5, brede leest, een geweldige schoen en superblij ermee. Voetjes kunnen lekker groeien in de loop van de wandeling, zonder oncomfortabel te worden. Nu net mijn 2^e paar SchoenC aangeschaft, wat niet geheel zonder slag of stoot is gegaan, want ja, de verkoper (type Al Bundy) vond dat ik echt wel mt.46 moest hebben – duidelijk miste deze de levenservaring of was het zijn einde van de werkdag. De opvolger viste weer een fijne mt.46,5 uit het magazijn. 👏

Kortom, substitueer jouw merken schoen in SchoenA.B,C en D en weet dat een wandelschoen áltijd groter gekocht moet worden. Goed voor je voeten, fijner wandelen. Camino, here I come.

SchoenA