Buiten

“En zo kan de vreemde ervaring ontstaan dat je ’s ochtends de muren rondom het bed achter je hebt gelaten, dat je de wind over je wangen voelt spelen en in het middelpunt van de wereld blijkt te staan: dit is mijn thuis de hele dag, hier zal ik tijdens het wandelen wonen.”

Daar wandel ik dan: de regen in striemen over bril en wangen, me afvragend waarom mijn ‘thuis’ zo lekt.

Ik trek de capuchon van mijn regenjack wat verder over mijn hoofd om enigszins mijn brillenglazen beschut te hebben en iets van een route gewaar te worden. De zoekende blik geen 10 meter voor me, zoals het hoort, maar neerwaarts kijkend naar waar ik mijn volgend voetstap zet. Het beeld is wazig door al het vocht. De oren worden in beslag genomen door het geschuif van het plastic van de jas rond mijn hoofd, de wind die fors is en het gekletter van de regendruppels, die door de microfoon-techniek van mijn gehoortoestel als een bulderende waterval direct mijn hersenen binnenkomt. Geen filter, geen demping.

En dan, met natte en klamme handen uit alle macht mijn mobiel zoveel als mogelijk uit de regen houden, krom vooroverstaand ter bescherming tegen de regen, om nog enigszins te zien waar de route loopt en of ik überhaupt nog de geplande route volg.

Überhaupt regen, hard of zacht, verkleint mijn wereld tot slechts de directe omgeving van mijn zijn. Daar is weinig ‘zen’ aan. En als dan ook de storm mij teistert dan voel ik mij pas echt het middelpunt van de wereld 😱 Anders gezegd, onder deze omstandigheden is mijn beleving van de wereld beperkt tot mijn lichaam op die plek waar ik de volgende voetstap plaats. De meest ultieme sensatie van ‘centre of the universe’. 😅

Wat is hier leuk aan? Nou, sorry ik verklap het maar gelijk, álles! Zou ik in de beschutting en warmte van het thuis zitten, dan had ik dit niet meegemaakt.

Niet gevoeld hoe het is om met de elementen te werken, niet gevoeld dat wind en water alle kieren en naden teistert en doordringt, je huid doet rillen, je zicht en gehoor belemmert. Het maakt mij klein, klein tot de kern van wie ik ben.

De apotheose, als het zwerk opentrekt, de wolken wijken, de regen stopt, de wind wegvalt en de zon zich laat zien en voelen. Dan is mijn zicht en geest helder, schoongewassen, even ontdaan van mijn ego en toont de wereld zich in al haar schoonheid. Om dit te mogen ervaren verbindt mij meer met de natuur, met mij als mens – dit wil ik niet missen – keer op keer. ☀️

Buiten